در ننوشتن هیچ فضیلتی نیست

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این کتاب خاطرات جالب و جذابی است که ستاری از زندگی و فعالیت حرفه‌ای خود بیان می‌کند. خاطراتی که به نوعی تاریخ شفاهی فرهنگ ایران در دوران معاصرند.

 مساله شفاهی بودن، یکی از ویژگی‌های فرهنگ ایرانی است که بسیاری از منتقدان فرهنگ ایران ـ از جمله ستاری ـ به آن اشاره کرده‌اند. در ایران معاصر نیز تعدادی از اندیشمندان به شفاهی بودن شهره‌اند که از آن جمله می‌توان به مرحومان سیداحمد فردید و آیت‌الله فاضل تونی اشاره کرد. در فصل 10 این کتاب که درباره تالیفات و ترجمه‌های ستاری است، فکوهی به پدیده «فردیدیسم» و ننوشتن کتاب اشاره می‌کند و نظر ستاری را در این باره جویا می‌شود. ستاری در پاسخ ضمن بیان خاطره‌ای از دیدارش با فردید و اشاره به نقد بی‌‌ربط وی به یکی از کتاب‌هایش نکته جالبی را در نقد شفاهی بودن بیان می‌کند: «امتناع از ننوشتن، به هر عذر و بهانه‌ای، دلیل عمده‌اش گریز از انتقادپذیری است. در ننوشتن هیچ فضیلتی نیست.» (ص 364)

/ 3 نظر / 85 بازدید
ya-ali110

سلام بر عمه خسته نباشید

ya-ali110

سلام بر عمه خسته نباشید